Intercollegiale toetsing. Wat is dit nou eigenlijk? En is dit hetzelfde als intervisie?
Het antwoord is nee.
Intercollegiale toetsing (ICT) is het beoordelen van elkaars indicaties met gelijkgestemden. Je kijkt samen naar de onderbouwing van een indicatie, het klinisch redeneren, de toepassing van wet- en regelgeving en de keuzes die zijn gemaakt tijdens het indicatieproces.
Intervisie heeft een ander doel. Daarbij bespreek je een vraag, dilemma of situatie uit de praktijk. Vaak gaat het over jouw handelen, een lastige situatie of een vraagstuk waar je zelf niet goed uitkomt. Dit bespreek je bijvoorbeeld met collega’s of teamgenoten.
Maar waarom doen we eigenlijk aan intercollegiale toetsing? En misschien nog wel belangrijker: waarom is het ineens verplicht geworden?
Onderzoek Praktijkvariatie Indicatiestelling Wijkverpleging 2020-2023
De afgelopen jaren is het Onderzoek Praktijkvariatie Indicatiestelling Wijkverpleging 2020-2023 uitgevoerd. Hieruit bleek dat wijkverpleegkundigen situaties soms verschillend interpreterteren en daardoor ook verschillend indiceren.
Maar is dat eigenlijk zo gek? Nee toch? Echt niet iedere wijkverpleegkundige heeft ooit een training indiceren gevolgd. Sterker nog, jarenlang was dit helemaal niet verplicht. Veel wijkverpleegkundigen hebben het vak geleerd in de praktijk. Van collega’s, door ervaring op te doen en vooral door veel te doen.
Als we met twintig mensen aan een grote tafel zouden zitten en we vertellen een verhaal aan de eerste persoon, dan komt er bij de laatste persoon waarschijnlijk een heel ander verhaal uit dan waarmee we begonnen zijn.
- Niet omdat iemand iets verkeerd doet.
- Maar omdat iedereen informatie interpreteert vanuit zijn eigen kennis, ervaring en referentiekader.
Met indiceren werkt dat eigenlijk precies hetzelfde. Praktijkvariatie kun je daarom niemand kwalijk nemen. We kijken allemaal op onze eigen manier naar een situatie. En laten we eerlijk zijn: we zullen het nooit allemaal exact hetzelfde doen. Dat hoeft ook niet, want dat is ook niet haalbaar.
Meer dezelfde richting op bewegen
Maar we kunnen er wél voor zorgen dat we meer dezelfde richting op bewegen. En precies daar kan intercollegiale toetsing bij helpen. Door samen indicaties te bespreken, elkaar vragen te stellen en kritisch mee te denken, leer je niet alleen van je eigen casus, maar juist ook van de keuzes die anderen maken.
En weet je wat het mooie is? ICT kan verrassend leuk zijn. Tenminste… als het goed georganiseerd wordt.
Wanneer er een veilige leeromgeving is, duidelijke afspraken worden gemaakt en er ruimte is om van elkaar te leren, ontstaan vaak de mooiste gesprekken. Niet over goed of fout, maar over waarom iemand bepaalde keuzes heeft gemaakt en hoe een collega naar dezelfde situatie kijkt.
De eisen vanuit het normenkader
Volgens het normenkader neem je als indicerend wijkverpleegkundige minimaal drie keer per jaar deel aan intercollegiale toetsing. Daarnaast breng je minimaal één keer per jaar zelf een casus in.
De toetsing richt zich op indicaties die zijn gesteld binnen de Zorgverzekeringswet (Zvw). En misschien is dit voor sommige wijkverpleegkundigen nog een verrassing, maar wij stellen geen indicaties binnen de Wlz. Dat doet namelijk het CIZ. Daarom zijn Wlz-casussen niet bedoeld voor intercollegiale toetsing binnen het normenkader.
Daarnaast stelt het normenkader nog een aantal eisen. Zo vindt de toetsing plaats volgens:
- een vaste methodiek;
- in een veilige leeromgeving;
- en onder begeleiding van een procesbegeleider.
Ook worden de deelname en leerpunten vastgelegd als onderdeel van het vakbekwaam indiceren.
Wil je zelf ervaren hoe intercollegiale toetsing werkt?
Bij Zorgeducatie Nederland kun je deelnemen aan intercollegiale toetsing in kleine groepen met vakgenoten. Je kunt je per sessie aanmelden en voldoet hiermee aan de eisen uit het normenkader.
Samen leren, samen toetsen en samen groeien in het vak.
